Zo moe….!!!!

Met pensioen en moe zijn…. gaat dat eigenlijk wel samen? Moet je niet uitgerust gepensioneerd zijn? En wat is dat eigenlijk, gepenisoneerd zijn? Ben je dan van alle taken ontslagen, of enkel diegene waar je voor betaald werd? En ja, het zijn dus alleen die taken die je niet meer moet doen, de anderen blijven of nemen toe.

Het huishouden ( te weinig tijd voor…..) , ons moeder, mijn broer tussendoor ook nog, de kleinkinderen, Marcel, …… Ondertussen loopt warme woorden ook goed en steek ik daar ook veel tijd in en dat is leuk. Maar het zou nog leuker zijn als ik niet zo moe was. Maar wat wil je, ’s avonds nog niet moe, gaan slapen en altijd dat machien horen van Marcel tegen slaapapneu, dan eindelijk in slaap vallen en tegen de ochtend wakker worden om naar het toilet te gaan. terug in bed kruipen en telkens ofwel een koude zucht in je nek krijgen ( C-pap) , ofwel gepruttel horen ( C-pap) of….. gesnurk (Marcel)

. Want C-pap dragen wil niet altijd zeggen dat er niet gesnurkt wordt, nee , dat is geen 100% garantie. En dus zit ik om iets na 5 weer beneden en zou ik nu om kwart voor 8 in mijn bed ( zonder C-pap naast mij) willen gaan liggen en ……. slapen!

Cruise naar Noorwegen

50 jaar ….. zolang duurde het voor mijn droom werkelijkheid werd….

Het plan ontstond in oktober na het lezen van een fantastisch aanbod in de GvA. Marcel moest toen onder het mes voor zijn longen en ik begon al te dromen. Toen Marcel met pensioen ging, boekte ik een reis naar Rome omdat hij daar al lang van sprak. Als ik mijn droomreis wilde maken, moest ik wel het heft in eigen handen nemen…. zover was ik wel. Dat heb ik dus gedaan en …. voila, nu hebben we ipv dromen herinneringen..

De rit van Wommelgen op zaterdagavond naar de vertrekplaats in Warnemunde verliep ’s nachts, waarbij we dommelden en weer wakker waren, maar uiteindelijk verliep die rit vlot en snel. We stopten tweemaal en aangekomen in Warnemunde stond de Poesia al op ons te wachten. Natuurlijk moest er eerst nog ingecheckt worden, coronapassen getoond, en daar liep het bijna mis. Ons Vaccinatiebewijs vermeldde 2 vaccinaties , maar het moesten er 3 zijn… spannend, maar uiteindelijk begrepen we dat we het vaccinatiekaartje dat je krijgt bij de inenting kon tonen en dat het in orde was… oef!!! Dan nog wat aanschuifmomenten en dan konden we het schip op. De eerste indrukken waren overweldigend. Neem nog maar de gang die we door moesten om naar onze kajuit te gaan, daar leek geen einde aan te komen!!! De kajuit was niet groot, maar heel praktisch ingericht, met kasten om onze kleren in te leggen, te hangen én zelfs onze koffers te verbergen.

We hadden een koffer van ons Hanne geleend en daar stond een code op. Maar , naief dat ik was, ik vond het niet nodig om die code te weten want ik ging die niet gebruiken. Maar laat ons nu op zondagavond in onze kajuit staan om de koffer te openen en het lukt niet…. tja, dan heb je een probleem! Wat was het gevolg : internet aanschaffen om naar ons Hanne te bellen om de code te vragen. Tja, dat was niet het plan, maar dan hebben we het internet de rest van de week ook gebruikt, ah ja!

Op zondag vertrokken we dan richting Noorwegen en ook op maandag werd er nog heel de dag gevaren. Voor ons gaf dit de gelegenheid om het schip te verkennen, de info mee te krijgen die nodig was, enz.

Op dinsdag stond ik om 6 uur op het dek om te zien hoe we een kleine fjord binnenkwamen en aanlegden in Stavanger. Dat stadje konden we verkennen aan de hand van een kaartje en brochuren, maar dan kennen ze ons nog niet. Binnen de kortste keren hadden we natuurlijk een eigen route en volgden we die. Stavanger is een mooi Noors stadje met witte, houten huisjes… Terrasjes die heel uitnodigend waren en mooie winkeltjes. Zo loopt Marcel nu met een Noorse jas rond, want hij vond het niet nodig om een jas mee te nemen. Tja, het regende er wat en wie stond er te zagen voor een jas??? Ikke ni!!! 🙂

Maar die regen duurde niet lang en kijk : na regen komt zonneschijn…. of zoiets! ’s avonds konden we steeds gaan eten à la carte en kregen we een heus 3-sterrenmenu voorgeschoteld met een gezelschap uit West – en Oost-Vlaanderen en Rijkevorsel. De twee mannen uit Rijkevorsel waren wel prettig om mee te praten, grappig ook. Op dinsdagavond was het gala-avond en daar waren we op voorzien, maar laten we nu net die avond heel vlug moeten zijn om op tijd aan tafel te gaan én onze tenue lag in de kajuit en wij stonden daar in gewone , nette kledij…. Marcel in een propere t-shirt, maar als je weet dat de rest daar in pak stond of toch minstens in hemd en das. Heel genant!

Op woensdag stond er een volgende uitstap gepland : naar Eidfjord. We kwamen aan in de mist, maar dat gaf heel mooie beelden en maakte het allemaal een beetje misterieus. De uitstap die we voor vandaag geboekt hadden, bracht ons naar de watervallen, eentje donderde er meer dan 180 meter naar beneden. Hoe hoger we kwamen, hoe minder mist en meer zon. Zalig! Na een tasje thee én een lekker gebakje konden we de watervallen en de mooie vergezichten gaan bewonderen. Na de uitstap konden we op het schip wat gaan genieten van de zon. Genieten!

Ondertussen vloog de tijd en werd het donderdag en maakten we een uitstap naar Kristiansand. Mooi gezellig stadje. Nadien legden we een traject af met een heuse stoomtrein. Mooie machine!! we startten bij een klein stationnetje en eindigden bij een prachtig meer. Na deze uitstap was er ook weer tijd om te genieten van het mooie weer op het dek van de boot.

Op vrijdag ondernamen we een wandeling door Oslo en op zaterdag stond Kopenhagen op het programma en dan zat onze bootreis er zo goed als op.

’s Avonds hadden we telkens de mogelijkheid om een show mee te maken, telkens met een ander thema . Zo stond er China op het programma, maar ook circusacts, Amerika, …. en dit konden we bijwonen in een prachtige theaterzaal. Je houdt het niet voor mogelijk.

Op zondagmorgen was het tijd om te ontschepen en dat ging verrassend vlot. De terugtocht verliep deze keer overdag en dat duurde wel lang, langer precies dan de heenreis, maar is dat niet altijd zo…. Als thuis roept….Marcel was heel stil die zondag en voelde zich niet goed. Hij is dan ook de rest van de week nog ziek geweest. Souvenir van de reis…. buiten de magneten die we hadden meegebracht. Ondertussen zijn dit wel allemaal mooie herinneringen en ik denk niet dat ik nog 50 jaar ga wachten om Noorwegen nog verder te verkennen. Stel je voor!

Op zo’n boot loop je verloren….. je gaat eten op dek 5 , maar je neemt de lift en komt op dek 5 en moet je nog een lange gang door langs kajuiten eer je aan het restaurant bent. Je kon er in allerlei bars, binnen en buiten, een drankje nuttigen. Dat ging van een Pepsi ( bah!) tot een cappucino en coctails. Dat was allemaal in de all-in. Natuurlijk waren er nog duurdere dranken en ijs waarvoor je moest bijbetalen. Maar zo”n drinkers zijn we niet, dus kregen we aan het einde van de reis nog 8 euro terug….. 🙂

Je kan natuurlijk ook kennismaken met andere reizigers en dat hebben we ook gedaan. De twee mannen van Rijkevorsel gaan we zeker nog terugzien als we naar Rijkevorsel Swingt gaan, waar Herman de voorzitter van is. En Kris en Mark, een leuk koppel uit Lier, zullen we zeker nog eens ontmoeten om een terraske te doen en te vertellen over de cruise. En wie weet maken we plannen om naar de Caraïben te gaan, want dat zie ik nog wel zitten. We zijn alvast weer goed terug bezig om €2 ’s te sparen.

A room with a view!

Uitbollen….

Een raar woord….. uitbollen, maar dat ben ik precies nog aan ’t doen ook. Zondag feestten we met de familie voor mijn pensioen en het was een rustig moment, maar wel fijn om nog eens met allemaal ( of toch wel veel) samen te zijn. Ik hoop dat iedereen genoten heeft, ik althans wel en Marcel ook.

Op school heb ik het toch nog niet helemaal afgerond. Als ik een handje kan helpen, waarom zou ik het dan niet doen. Zoals nu, wanneer een Surinaams meisje ineens op school aankwam en toch wel wat extra uitleg en opvang nodig had….. Ja, dan ben ik direct enthousiast om me over haar te ontfermen en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad…. Wat een lieve en fijne meid. We oefenen de kleuren, rekenbegrippen, doen spelletjes en vandaag keek ik mee poppenkast. Hoe leuk is dat? Daar doen we het voor, voor de blije gezichtjes van de kinderen, en als hulp aan een collega. Morgen ga ik nog een uurtje en dan …… vanaf zaterdag een weekje genieten van vakantie. Wij gaan een weekje rust opzoeken, Gert kan hier een weekje alleen vaderen… iedereen tevreden. En de laatste week voor de vakantie ga ik natuurlijk nog even terug voor Shammah, want zo’n fijne meid laat ik niet zomaar los, zeker niet als je ziet hoe ze geniet van deze momenten!!!

Verjaren jarig zijn ouder worden

2 juni was het weer zover, net als ieder jaar trouwens : mijn verjaardag! Of zoals een kind eens heel verwonderd vaststelde : ‘amaai, ik ben geboren op mijn verjaardag!!! ‘

Verjaren is toch altijd iets speciaals, of je nu jong bent en uitkijkt naar je verjaardag, of al een tikkeltje ouder ( zoals ik ). Ik durf te bekennen dat ik toch ook wel uitkijk naar mijn verjaardag , benieuwd wie er aan mij gaat denken, wie er een berichtje stuurt, wanneer de kinderen iets van zich laten horen en de kleinkinderen, wat voor onnozel zinnetje gaat mijn zus nu weer verzinnen…. Heel fijn om daar naar uit te kijken ( nee, Lief, niet dat onnozel zinnetje van jou)…..

En ondertussen zijn we weer een jaartje ouder, een jaartje wijzer en vooral…… een beetje grijzer. Maar laat ik dat nu net mooi vinden! Eindelijk mijn haar niet meer kleuren en tevreden zijn met mijn natuurlijke, grijze kleur…

Deze foto plaatste ons Hanne bij mijn verjaardagswensen en is er één om te koesteren!!! Ik gebruikte hem als achtergrond op mijn laptop en heb er al heel veel met een glimlach naar gekeken! Zalige foto!!!!

En nu kabbelt mijn leven weer verder en kijk ik samen met Minne uit naar haar verjaardag!! Ze weet wel dat opa nog eerst aan de beurt is en dan is zij het! Mooi om te zien hoe zij uitkijkt naar die speciale dag en samen met haar doen wij dat ook! Ah, ja, want daar weten we van dat er zeker een feestje komt 🙂 🙂 Eén cadeautje ligt hier al klaar…. maar er zullen er nog wel volgen, want een verjaardag zonder ‘veel’ cadeautjes kan natuurlijk niet. Wordt zeker vervolgd……

Twee kapoenen , soms twee handen op 1 buik, soms elkaars concurrenten…… maar ze zijn er wel voor elkaar!

En na Minne is de volgende aan de beurt : Lars die op 18 september al 6 jaar wordt. Die kan dan beginnen aftellen, maar eerst genieten met die kapoenen van een fijne zomervakantie, een vakantie die voor mij al begon op 1 maart!

vakantie 2019

Precies of we hadden het voelen aankomen….. dat deze vakantie anders ging worden dan anders. We hadden geen plannen om weg te gaan, ik had al regelmatig gezegd dat ik ook wel naar Nederland wilde als het mooi weer was……

En kijk…… zo is het ook geworden! Maar eigenlijk wel buiten onze wil om!

23 juni ’s avonds….. telefoon of ik naar Halle, naar onze Gert wilde komen want die had zijn voet verstuikt / gebroken ? Hij sprong over een haagje en verkeerd neergekomen. Toen ze terugkwamen van de spoed had hij een plaaster en moest er plots heel veel geregeld worden: Lars wegbrengen, werk verdelen onder andere tuinaannemers, nakijken wat wij nog konden doen….. En zo wisten we al : dit wordt een vakantie anders dan anders.

Mijn leven als juf……

44 jaar geleden koos ik er voor om juf te worden. Na het middelbaar had ik er echter even genoeg van om te studeren en wilde ik in een schoenenwinkel gaan werken. Maar mijn ouders zagen dat niet zo zitten en ook ik zat met twijfels. De laatste dag van de vakantie ben ik dan definitief ingeschreven in de Normaalschool. Precies of er bestond ook zoiets als een Abnormaalschool……. Soit, omdat ik al vooringeschreven was, had ik nog een plaats, in de school van Zuster Hoeyberghs.

Op 1 september startten we, ook al was het een hogeschool, en stelden we ons voor. Op de vraag waarom we juf wilden worden, had iedereen hetzelfde antwoord klaar : ‘ we houden van kinderen en willen hen graag iets bijbrengen’. Kous af! De tweede dag was al een serieuze dag les en we waren vertrokken. Het ging er allemaal heel schools , heel herkenbaar en normaal aan toe…. vandaar die naam ‘ Normaalschool’ waarschijnlijk. We gingen er typelessen bijwonen ( lessen gegeven door de leerkrachten in de oefenschool ) , we hadden ook oefenlessen ( lessen die we zelf moesten geven en andere studenten volgden mee). Er waren stages in 1 , 2 , 3 ,4 en 6. Een vijfde leerjaar heb ik nooit gedaan. De twee jaren gingen voorbij met ups en downs , maar uiteindelijk had ik mijn diploma toen ik net 20 jaar was én normaal gezien ook een job, maar die was terug weggevallen.

Genieten van de vakantie dan maar en zien wat er op mijn pad kwam. En dat was terug de job die in juni geannuleerd was in Schilde, Mariadal. Eerst was er nog een gesprek waarbij ik mijn best had gedaan om er netjes uit te zien, maar blijkbaar toch niet genoeg voor de directie toen ( een non) want mijn jeansrok werd ‘ vrijetijdskledij’ genoemd, terwijl dat wel het beste was dat er in mijn kast hing in die tijd……. 🙂

Uiteindelijk kreeg ik er een eerste leerjaar onder mijn vleugels , wat ik heel fijn vond. Dat er één kind was dat het wel heel pittig maakte, pakte ik er bij en ik kreeg ook steun van de taakleerkracht. Maar na bijna 2 maanden moest ik van het ene op het andere moment mijn boeltje pakken en de klas én school verlaten. Er was iets misgelopen met het contract ( ipv een nieuwe aanvraag had de zuster enkel de naam aangepast en dat was niet conform) en ik moest vertrekken. Loon ? Niet gekregen! Wel een plant waar nog het stof werd afgeblazen voordat die onder de trap gehaald werd. Al mijn gerief in de auto ( mijn moeder gebeld) en ik met mijn bromfiets achterna. Dat was dus mijn eerste ervaring in het onderwijs.

Mijn tweede onderwijservaring speelt ook af in Schilde, maar in Dennenhof, een school van type3. Kinderen met een moeilijker karakter. Dat was echt wel testen de eerste dag, maar ik vond het er toch wel fijn. Leren ging er op een totaal andere manier aan toe. ’s Middags moest je er ook blijven eten, maar dat wist ik niet, dus die eerste dag snel naar huis voor mijn boterhammekes en terug. Er was daar een jongen en die was van Antwerpen en hij vertelde met een uitgestreken gezicht dat hij mee moest doen met het circus en dat hij over een touw ging lopen en rijden met een fiets. Toen ik hem zei dat ik wel eens ging komen kijken, krabbelde hij onmiddellijk terug en zei dat dat niet moest….. tja, dat was wel duidelijk zeker? Ik heb ook eens een avond in de stal bij Boer De Winter gestaan om het geloei van koeien op te nemen, zonder erg veel resultaat. Het was dan ook in de prehistorie….. Nu zoek je dat toch gewoon op, maar toen dus niet. Ik heb daar denk ik een 10-tal dagen gestaan en toen was die interim afgelopen. Daarna was het wachten tot februari om in Oelegem te beginnen.

Op een dag werd er aan de voordeur geklopt. De Frans ( = directeur in die tijd) stond op de stoep. Wat een geluk dat we hem hadden horen kloppen want er kwam nooit bezoek aan de voordeur. Hij bracht het nieuws dat ik op 2 februari in Oelegem zuster Irma zou vervangen die met pensioen ging. Leuk nieuws natuurlijk. Toen ik met zuster Irma afsprak om alles te overlopen, werd ik er zo misselijk en moest ik naar beneden lopen om te gaan overgeven. Wat een afgang….. De echte start in het vierde leerjaar verliep gelukkig wel beter en ik heb er ongelooflijk mooie herinneringen aan. Het eerste jaar had ik Sandra van de zus van Marcel in mijn klas en nog een aantal heel aangename kinderen. Er was natuurlijk ook wel een minpuntje : er was een leerling die het serieus moeilijk had met zichzelf en het mij dan ook niet makkelijk maakte. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaren later was zij de klastitularis van onze Gert en heeft ze zich verontschuldigd voor haar gedrag. Dat was al lang niet meer nodig, want zij was een heel fijne leerkracht geworden. Dat eerste jaar was ik echter niet heel gezond. Het overgeven tijdens het 1 ste contact was niet zomaar uit de lucht gevallen. Ik was die winter ook 15 kg afgevallen zonder een verklaarbare reden en mijn eetlust was nog niet echt ok. Na een pedagogische studiedag was het de gewoonte om samen te gaan eten. Terwijl de collega’s een hoofdgerecht en dessert bestelden, bestelde ik enkel een pannenkoek. De uitbater van het restaurant had al direct een bijnaam voor mij : juffrouw Pannenkoek.

De leerlingen in het vierde leerjaar maakten heel mooie toneeltjes, waren heel open, we maakten fruitsalade met mijn verjaardag, ik las voor uit Honkie en Ponkie ( wat een aantal onder hen nog altijd weet : Katrien Nuyts!) Heel mooie momenten in dat vierde jaar. We deden ook aan forumlezen : ze bereidden in een groepje van 4 leerlingen een tekst voor. Ze lazen die dan vooraan voor en deden ook nog iets creatiefs met die tekst.

Toen ik bevallen was van onze Gert maakten ze een heel mooie alfabet-boekje. Het jaar nadien kreeg mijn moeder een hersenbloeding en ik een schildklieraandoening, waardoor ik helemaal onder de voet was. Langere tijd thuis, medicatie, heel vermoeid, ….. Maar ik kon in juni toch terug starten, zij het met heel veel moeite. In september bleek ik echter zwanger te zijn van een tweeling die met heel veel energie ging lopen en ging ik eronderdoor. Ik stond ’s morgens om 9u al uitgeput voor de klas. Dat was niet vol te houden en ik werd ziek: buikgriep waardoor ik op 2 dagen tijd 5 kg kwijt was. Dat was natuurlijk niet goed en daarbovenop ging ik na die twee dagen terug aan de slag! Bad idea! Op een morgen was ik totaal op!!! Rust was aangewezen en ik bleef thuis. Het kon ook niet anders, geen andere keuze. Bovendien werd ik ook nog opgenomen in het ziekenhuis en op 1 april werden onze 2 kapoenen geboren. In juni terug naar school gaan, was weer zo’n verkeerde keuze. Je wil, maar je kan niet. De volgende 2 jaar bleef ik thuis om tot rust te komen én om voor de kindjes te zorgen. De onthaaldiensten waren nog niet zo uitgebreid als nu.

Terug starten deed ik in september 1990, in het derde leerjaar, samen met juf Hanzi. Ik gaf in de voormiddag les aan een half derde….. in het klooster!! Dus, ik kan zeggen dat ik een jaar in het klooster ben geweest. Dat was wel fijn, maar er hing altijd een gasgeur, een geur van soep, een kloostergeur….. je mocht niet misselijk zijn, want dan kwam het niet goed.

Na dat derde leerjaar kwam in het eerste leerjaar , mijn droomklas , terecht, ’s namiddags! Nadine deed de voormiddagen, ik de namiddagen en op vrijdag. Op woensdag was ik vrij. In de vakantie die eraan voorafging was ik echter in lichte paniek. Wat doe je met kinderen die niet kunnen lezen en schrijven bij WO? Maar dat wees zichzelf al snel uit en werd het echt wel een heel fijne tijd. In de namiddag was er ook nog een reken – en taalles, WO en tekenen of knutselen. Ik zat met mijn klasje boven, tgo het vierde leerjaar. Op een keer zagen we een vliegtuig zo laag naast onze school vliegen dat we de mensen haast zagen zitten, zonder overdrijven! Angstaanjagend was dat! Ik weet nog hoe euforisch ik was toen een kindje van het eerste een woordje las dat niet aangeleerd was : vos. Zalig!! Ik was zo verwonderd dat het lukte en die verwondering is niet meer overgegaan. Ik weet nog altijd wie het was, hé, Leen VdK? Ik heb het haar tijdens het oudercontact van haar dochter nog verteld. Maar die 3 fijne jaren mochten niet blijven duren….. Een jongere leerkracht en een plaats die nog niet ingevuld was…. een makkie, zou je denken, maar niets was minder waar. Die niet-ingevulde plaats was voor een zorgleerkracht, een leerkracht die minstens 3 ( of was het 5 ) jaar ervaring diende te hebben en dat had ze niet. De Frans vroeg of ik die taak wilde op mij nemen, maar dat zag ik niet zitten. Hij had het ook aan Nadine gevraagd , zei hij, maar toen ik daar ging aftoetsen wat zij er van dacht, bleek dat ze van niks wist. De Frans kwam dan bij ons thuis terwijl ik in de soep stond te roeren en toen heb ik gezegd dat ik het wel zou doen…… meer om van dat ‘ gezaag’ vanaf te zijn dan dat het mijn goesting was. Dan volgden de 3 minst aangename jaren van mijn carrière: de zorgleerkracht was ter vervanging van de taakleerkracht, maar moest nog helemaal opgestart worden. Op bijscholingen werd je niet veel wijzer, er stond niks op punt en ik modderde maar wat aan, of zo voelde het toch. Wat was ik blij dat ik na die 3 vreselijke jaren terug kon naar het eerste leerjaar en nog een beetje zorg in het tweede. Na het pensioen van Julienne mocht ik het eerste leerjaar volledig voor mijn rekening nemen!!!! Eindelijk!!! Hoewel het druk was en ik er nog een suikerpatiëntje bij had, kon ik toch genieten van die volledige verantwoordelijkheid voor een klas. Zalig!! De beste jaren van mijn schoolcarrière volgden. Dit was genieten pur sang!

Natuurlijk gebeurt er tijdens zo’n 40 jaar carrière altijd wel wat, maar ik ben van echt grote drama’s gespaard gebleven, alhoewel 1 drama me altijd zal thuisblijven. Er was een kindje, Amber, die in de kleuterschool al de diagnose leukemie had gekregen. Ze was weer ‘genezen’ en mocht naar school, maar jammer genoeg herviel ze. Ze kreeg les via Bednet ( computer) en ik ging ook nog een uurtje bij haar thuis. Jammer genoeg had ik een klas met 26 kinderen,waarvan 2 met moeilijk gedrag, een kindje met autisme…. en dan de gebruikelijke aandachtspunten. Ik kon dit niet volhouden en kreeg een burn-out.

We hadden al wel aan de directie van toen de vraag gesteld of de klas kon gesplitst worden ,maar dat was geen optie. Dus, deden we maar verder. Wat gebeurde er nu toen ik thuisbleef met een burn-out? De eerste week al werd er beslist om de klas te splitsen!!!!! Echt waar!! Toen voelde ik me zo gepasseerd, niet gehoord,…. en ik was niet alleen. Ook ouders schrokken toen ze dat hoorden en staken me een hart onder de riem, maar het was te laat.

Ik wilde wel terug naar school en dat kon in maart. Op 13 maart kregen we echter het nieuws dat Amber overleden was, op 14 maart begon ik opnieuw te werken. Dat is heel goed gelukt, met de steun van de collega’s. Ook aan de ouders houd ik een warm gevoel over, ook al scheidden ze nadien. Ze hebben ieder op hun eigen manier gerouwd en er mee geworsteld dat hun flinke, kleine en dappere meid er niet meer was.

Gelukkig is dit maar 1 keer voorgevallen, buiten het nieuws dat we ook hoorden dat een oud-leerlinge kanker had, en daarna nog één. Dat laat je natuurlijk ook niet koud., zeker niet als je met de ouders een goede band had.

Te veel anekdotes om op te noemen, te veel uitspraken, gebeurtenissen om weer te geven , maar één ding kan ik wel zeggen. Ik heb een mooie en rijke carriere gehad, maar het was genoeg. Ik heb mijn werk altijd heel ernstig ( misschien té!) genomen en veel vrije tijd diende om dingen voor te bereiden , thuis te verbeteren, want schooltijd was er voor de kinderen. Uuuuuuuren en uuuuuuuren….. als ik kijk na die 40 jaar, aan 5 uur extra per week, kom ik al snel uit op meer dan 8000 extra uren. Natuurlijk is dat te weinig, maar ik kan zeggen dat ik niet veel uren tegen mijn zin heb gedaan en dat maakt dat ik tevreden terugkijk op die lange schooltijd!!

Soms zullen hier nog anekdotes verschijnen, verhalen … wanneer ze me te binnen schieten. Wanneer dat zal zijn, kan ik niet voorspellen, maar dit verhaal is nog niet af.

Eén ding kan ik wel voorspellen : dat ik ga genieten van mijn pensioen, op veel verschillende manieren. Dat komt nog wel ter sprake, ten gepaste tijde….

Pensioen

’t Is gebeurd! Ik heb donderdag 24 februari mijn laatste officiële schooldag gedaan en geniet nu van mijn pensioen. Nee,toch nog niet , het is nu nog gewoon weekend en dan vakantie. Eén dagje en op 1 maart gaat mijn pensioen in……

Hoe voelt dat? Dat is een veelgestelde vraag waar ik niet direct een antwoord op kon geven. Na het zakken van de adrenalineboost bij het afscheid van de ganse school met een prachtig evenement waarbij ik op reis mocht gaan met hun zelfgemaakte luchtballonnen, is er precies toch een druk van mijn schouders gevallen.

Uiteraard ga ik mijn collega’s missen, ja toch!!!! 😉 En de kinderen heel erg!!!!! En als het lente wordt en zomer zal ik het gevoel missen om ’s morgens zonder jas naar school te fietsen om daarna te genieten van de zon die door de ramen komt terwijl wij leren. Dat vond ik altijd fantastische momenten. Die zomerdagen op school…….

Ik zal ook de 1 septembers missen met de kinderen die vol verwachting naar het eerste leerjaar komen , zongebruind. Sommigen met een brede smile, anderen behoorlijk zenuwachtig, maar allemaal uitkijkend naar het nieuwe van het eerste leerjaar. En dan die nieuwe boekentassen….. zo mooi om te zien. Aan de keuze van de boekentas kan je al een beetje de eigenheid van de nieuwe kapoen afleiden: stoer, heel meisjesachtig, sober , klaar om veel te leren ( waar gaat die boekentas met dat kindje naartoe?) , …… zalige momenten!

Ik zal ook het aanbrengen van de woorden missen en de lettertjes én de eerste woordjes maken…. en daar heel verwonderd over zijn! Echt heel verwonderd want het is voor ons ook nog telkens prachtig om te zien en te horen hoe snel de kinderen dit allemaal oppakken en hoe snel het vooruit gaat.

En dan het schrijven!!!! Dat was echt mijn favoriet! Hoe die puntjes van de tong naar buiten kwamen tijdens het schrijven van die eerste letters : i , a , n , …….. zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig!!! Dat moet je meegemaakt hebben om dit gevoel te begrijpen. Hoe fier de kinderen zijn wanneer hen dit gelukt is! Of wanneer ze hun eerste woordje schrijven!! Echt prachtig! Hoe ik dan ook kon genieten dat ze zo mooi konden schrijven en dan terecht fier zijn op die resultaten. Ze naar de kleuterjuffen sturen en naar meneer directeur om te stoefen!!!!

Wat ben ik blij dat ik die prachtige herinneringen heb en kan bewaren in mijn hoofd. Hoe gelukkig ben ik dat ik dit allemaal heb mogen meemaken. Ja, ik ben echt een geluksvogel ……

Dit zijn dan enkel nog maar de herinneringen aan het eerste leerjaar! Stilaan volgen ook de memorabele momenten van de rest van mijn carrière. Ik heb nog tijd om ook daar bij stil te staan.

Vele mooie tekeningen en briefjes van de kinderen van het eerste. Dankuwel, lieve schatten!

De luchtballonnen die me weer op reis lieten gaan. In elke mand een persoonlijke boodschap van de klas die de ballon had gemaakt.

Machteloos

Kerstdagen zijn dagen van vrede, vreugde, lach, familie….

En dat is het deze dagen ook geweest: familie bij ons om te komen eten, pakjes onder de kerstboom, dansen, plezier maken…. en toch.

Het echte kerstgevoel van andere jaren voel ik niet, altijd hangt er een schaduw rond, voluit genieten is er niet bij…. Dat kan ook niet als er verdriet in je hart is waar je niet echt een uitweg voor vindt. Het is er en het blijft er…. praten helpt niet , actie ondernemen kan niet…. machteloosheid is een gevoel waar je machteloos tegenover staat…..

December ……

Ondertussen zijn we enkele maanden verder en is de operatie van Marcel achter de rug. Al bij al is het meegevallen en is hij een weekje in het ziekenhuis geweest. De pijn achteraf was wel een tegenvaller, maar de conditie konden we al redelijk snel terug opbouwen. Wat wel een domper op de vreugde was, was het bericht dat een goede vriend van ons ook de diagnose kanker had gekregen. Een zware chemo staat hem te wachten en we blijven uiteraard duimen dat alles goed komt. Begin december……. de Sint is bij ons al geweest, hoewel het van Minne niet mocht ( ze is bang van de Sint en Piet en wilde geen cadeautjes). Eens ze de pakjes zag, was er toch wel blijdschap en kon ze samen met Lars genieten van het nieuwe speelgoed. Maar eerst hadden oma en opa nog een beetje IKEA-werk ( lees ; in elkaar zetten).

Ondertussen hebben we ook om de twee weken weer een zoon thuis en de andere week is de kleinzoon al eens wat meer aanwezig. De meisjes blijven uiteraard ook nog altijd voor de nodige afleiding en fun zorgen. Steeds weer nieuwe uitspraken, nieuwe dingen die we ontdekken en waar we versteld van staan….. Echt wel fijn om mee te maken. Ons leven is steeds weer onvoorspelbaar, hoewel het ook wel eens wat druk en veel kan worden. Als je bv een slechte nacht hebt gehad en er lopen hier twee kleuters rond die aandacht willen van oma, en alleen van oma….. dan kan het wel eens veel worden. Vooral omdat er van september tot nu nog geen echte rustperiode geweest is. Onze weken zijn meer dan gevuld met noodzakelijke afspraken van dokter, scans, echo’s, ziekenhuisbezoeken, bezoeken aan het hoorcentrum met ons moeder, op controle met onze Johan, op jacht naar pyama’s of andere zaken voor mijn broer…. het houdt niet op. Maar toch begint het nu wel weer te kriebelen om naar de klas te gaan…. heel fijn om dat gevoel terug te ontdekken. Thuis lukt het ook al beter om een aantal dingen te doen…. ik denk dat we op de goede weg zijn ( hoop ik echt wel!!!!!!!!)

En dan maar hopen dat de kerstdagen mooie familiemomenten worden, momenten met een gouden randje.

Ongelukjes!!!!!

Nee, dit gaat niet over onverwachts zwanger geraken, of zoiets, maar gewoon pech hebben, een val, ….

Hoe kom ik er nu bij om hieraan een bericht te wijden? Wel, omdat ik recent nog eens een val gedaan heb, eergisteren om precies te zijn. Maar die komt als laatste in de rij….

Het begon al in mijn kindertijd. En nu zal je zeggen dat elk kind wel eens valt en een schaafwonde heeft en dat zal ik dan ook tenvolle beamen. Maar het gaat om meer dan dat. Lees maar verder.

Toen ik in de kleuterklas zat, gingen we op schoolreis naar de speeltuin van Lisp. ’s Middags aten we onder een afdak en ik had aardbeitjes bij, maar ik kreeg het tupperwarepotje niet open. Ik vroeg aan de zuster om te helpen, maar ze hoorde het niet en ik probeerde dan maar heel flink zelf. Yes, open! Maar tegelijkertijd vlogen er ook aardbeien in het rond en ook het sap: op het ( witte) kleedje van Patricia Pauwels. Sorry, Patricia ( Bea) ! En ik, ik kreeg ferm naar mijn voeten omdat ik niet gewacht had…..

En die pechmomentjes tijdens de schoolreizen stapelden zich op.

In het vierde leerjaar mochten we tijdens de schoolreis in een zwembad zwemmen, maar we moesten er om 4 u uit. Ik had ( en heb nog steeds) een dikke bos haar dat toen ook lang was. Na een hele tijd uit het zwembad was mijn haar nog helemaal nat. Dat had ook zuster Wens gezien en ik moest komen en kreeg naar mijn voeten omdat ik nog na 4u in het zwembad was geweest. Nu moet je weten, ik was een heel braaf kind! Dat die non op het einde van het jaar nog niet wist dat ik zoiets nooit zou durven, vind ik wel heel straf!

De schoolreis nadien ging naar de Ardennen en ook daar hadden we mooi weer. We mochten met onze voeten in het water van de Ourthe, maar die stenen waren heel glad , en….. ja, ik gleed uit met een natte broek tot gevolg. In de bus kreeg ik gelukkig een droge broek van Maria ( Marjan) Van der Schoot. Nog een dikke merci hiervoor.

In het eerste jaar middelbaar gingen we op schoolreis naar de Beekse Bergen met … jawel, mooi ( zeg maar heet ) weer. Een hele tijd in de bus maakte dat ik het zo warm kreeg dat ik allemaal rode vlekken kreeg en ook in mijn gezicht helemaal rood zag. We mochten nadien in het water, maar de medeleerlingen vonden dat maar raar en dus deed ik het maar niet. Ik had het beter wel gedaan want dan was ik afgekoeld en was er niets aan de hand geweest. Nu moest ik 3 dagen in de kelder blijven om af te koelen, echt waar, op aanraden van de dokter. Gelukkig kreeg ik er bezoek van mijn neef, Mark ! Dankuwel voor de fijne onderbreking.

Dan moeten we een sprong maken van enkele jaren , denk ik, wanneer we weer richting Ardennen trekken, naar de Maas. Terwijl we met enkelen aan de rand van de Maas zitten, komen er enkele jongens voorbij en die geven mij een duw…. en daar lag ik pardoes in de Maas!! Waarom ik!!!! Tja, dat antwoord kan ik niet geven.

Dan moet ik wel een grote sprong maken naar Disneyland Parijs. Het vierde leerjaar had een wedstrijd gewonnen van de GvA en mochter er 2 dagen naartoe. Als extra toezicht mocht ik mee. We wandelden naar een volgende attractie en ik liep achteraan om de groep goed bij elkaar te houden. Plots komt er een klein kindje ( pas lopen) vlak voor mijn voeten gelopen en ik ga opzij, maar stoot daarbij tegen een hoge stoepwand en val naar voor, recht op mijn vingers. Amaai, dat deed geen deugd. Ik heb de rest van de dag met mijn hand omhoog gelopen, kon niet met mes en vork eten en kon ook ’s nachts niet slapen. Op de RX de volgende dag was niks te zien en werden mijn vingers gespalkt om zo toch minder pijn te hebben. Na enkele jaren kwam uit dat er een barst in een gewricht was.

Dan kunnen we naar de ongelukjes op school overschakelen , denk ik. Dat gaat van botsen tegen een leerling en een buiteling maken in de gang, tot over uitschuiven wegens gladheid en dan enkele jaren laten te horen krijgen dat er een beentje in mijn pols was gebroken. De voetbalwedstrijd met Godwill is ook onvergetelijk wegens een harde knal tegen mijn hand. Die zwol al direct op en deed wekenlang pijn. Daarvoor had ik al eens een aanvaring met een deur wat mij nu nog altijd schouderpijn oplevert.

Op een bijscholing over veilig fietsen, had ik ook een ongeluk. Ik moest stoppen, maar bleef met mijn jas achter het zadel hangen en viel – knal – opzij, met mijn hoofd tegen de grond met een blauw oog tot gevolg.

Overschakelen naar onze reizen , dan maar. Daar zijn ook enkele valpartijen bij. De eerste was in Nijmegen toen we aankwamen en ik de kassei niet gezien had die omhoog stak. Daar ging ik, in slowmotion, tegen de grond. Knal, hoofd tegen de grond, hand verzeerd….. en een heleboel getuigen. Maar Marcel was heel lief: ‘ Maar zoeteke toch!’ Dat is toch echt wel lief, hé!

In Kroatië stapte ik eens in badpak op een muurtje , maar ik kon mij niet omhoogduwen…. lap, daar lag ik, in badpak, met de poep in de lucht. Knie geschaafd, toeschouwers genoeg op het muurtje en ik lachend weg naar Marcel! Hij is nadien wel moeten meegaan want ik wilde persé een foto aan de waterval en dan moest ik dat muurtje weer trotseren!!!

Zou ik er dan niet bijna zijn? Oh, ja, ook nog eens een val in het Vrieselhof toen ik aan ’t joggen was met Ingrid Brosens. Het bloed drupte van mijn knie en elke keer als we iemand tegenkwamen, begon ik maar te manken want ze moesten niet denken dat we zomaar opgegeven hadden.

En dan is er de laatste val : bij het buitengaan van het hotel in Jabbeke was er een stoepje dat naar links en rechts schuin afliep voor rolstoelen. Maar ik was aan ’t rondkijken naar de beweging die er al te zien was en patat!!!! Daar lag ik, deze keer geen slowmotion, maar ne rappe!! Hahahahahahaha! Marcel wilde me recht helpen, maar ik zei ‘ laat me nog maar effe liggen’ hoe stom!! Er kwamen wel wat mensen af, maar ja…. corona…. Marcel hielp me recht: pijnlijke hand, knie serieus verzeerd want daar was ik recht op gevallen, mijn voet deed pijn, want daar had ik mee mistrapt op het verhoogje…..

Dan is er nog het ongelukje bij één van de eerste keren dat ik Elieze vergezelde naar de volleyball in Sint-Antonius. Ik wilde op een bank gaan zitten, maar omdat er bovenaan in de tribune ( naam niet echt waardig, maar soit) een leuning was, leek me dat de beste plaats. Ik stapte op en pakte met mijn hand de leuning vast, niet wetende dat die leuning inklapbaar was…… De leuning klapte dicht, ik verloor mijn evenwicht en mijn scheenbeen schoof helemaal langs de kant….. waw!! dat was een pijnlijke zaak! Direct een blauw scheenbeen, pijnlijk en ik was te beschaamd om ijs te vragen. Ik heb daar dus anderhalf uur gezeten met ongelooflijke pijn. Weken later had ik nog last en is er nagekeken of het beenvlies niet beschadigd was. Dat bleek niet het geval, maar ondertussen is de pijn soms nog voelbaar.

Een zestal weken later gaan we met Lars naar de Sint die aankwam aan het kanaal. Lars in de buggy waar ik mee reed. Op een bepaald moment rijd ik tegen een kassei die omhoog steekt, de buggy stopt abrupt en ik bots met mijn ander scheenbeen tegen het systeem waarmee je de rem opzet. Weer een pijnlijke affaire, bloeden , pijn….. en ook dit is soms nog voelbaar. Dat is dus iets dat ik niet snap: dat ik daar altijd zolang last van heb.

Ik denk dat ik nu mijn valpartijen in beeld gebracht heb….. figuurlijk dan. Volgens mij is het tijd om aan valpreventie te doen…… Ik ben ook zo stijf dat ik echt ‘loemp’ val. En nu ben ik nog stijver van de val zelf. Nu ben ik wel heel oplettend, hoor! Voorlopig, toch!

Weet je, zolang het zonder ernstige gevolgen blijft ( behalve mijn schouder die na 20 jaar nog last geeft! valt (!!!) het allemaal mee en kunnen we er achteraf nog mee lachen.